Μετάφραση: Κ.Χ Μύρης
Σκηνοθεσία: Παπαλάμπρος Βασίλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αγραφιώτης Γιώργος
Μουσική-Σύνθεση-Εκτέλεση–
Ενοχήστρωση αποκριάτικου παραδοσιακού
Λειβαδίτικου τραγουδιού: Μπαντήλα Ουρανία
Φωνή: Κουμπούρα Τζένη
Φωνή Αποκριάτικου Παραδοσιακού: Ζορμπά Μαρία
Ηχογράφηση – mixing ήχου: Ζορμπάς Γιώργος
Χορογραφίες: Τσάπρα Λουκία
Σκηνικά: Γουργιώτης Σπύρος
Graffiti σκηνικών: Μπαντήλα Ουρανία
Κατασκευή Σκηνικών: Κακοσαίος Σπύρος
Κουστούμια Σχεδιασμός: Γουργιώτης Σπύρος
Κατασκευή – Επιμέλεια ενδυματολογική: Κουντουργιώτη – Ρήγα Σοφία
Ηχος – Φως: Μπαντήλα Ουρανία
Αφίσα – Εξώφυλλο προγράμματος: Ράπτη Κατερίνα
Επιμέλεια προγράμματος: Σαραντίδου Αντωνία
Υποβολείο: Τσεπραηλίδου Χρυσάνθη
Φωτογραφίες: Ηλιάδης Μενέλαος
Xoρηγοί:
Αφοί Κακοσαίου- εμπόριο αλουμινίου και σιδήρου
(Επικοινωνίας): Σείριος FM
Διανομή:
Μνησίλοχος (συγγενής Ευρυπίδη): Κακοσαίος Σπύρος
Ευρυπίδης: Γούπιος Ευάγγελος
Υπηρέτης Αγάθωνα: Κόκκορης Σεραφείμ
Αγάθωνας: Αθανασίου Γιώργος
Κλεισθένης: Φίλων Μαρίνος
Πρύτανης: Ηλιάδης Γιώργος
Τοξότης Σκύθης: Κωνσταντέλλος Φίλιππος
Ναυαγός (Μενέλαος) – Περσέας – Ηχώ: Γούπιος Ευάγγελος
Ελαφάκι: Κεράστα Δημήτρια
Θεσμοφόρες:
Κηρύκαινα: Μπαγιαρτάκη Χρύσα
Μίκα: Ζαχείλα Κατερίνα
Κρίτυλλα: Σαραντίδου Αντωνία
Χορός:
Ηλιάδης Γεώργιος
Καραδήμου Σοφία
Κεράστα Δημήτρια
Κόκκορης Σεραφείμ
Παππά Βιργινία
Σούφρα Κατερίνα
ΘΕΣΜΟΦΟΡΙΑΖΟΥΣΕΣ
O Ευριπίδης ζητάει από τον Αγάθωνα ντυμένος γυναικεία να παρεισφρήσει στην κλειστή για τους άνδρες γιορτή των Θεσμοφορίων και να συνηγορήσει υπέρ του Ευριπίδη, τον οποίο θα καταδικάσουν οι γυναίκες οι συμμετέχουσες στις τελετές, επειδή τις κακολογεί στις τραγωδίες του. Ο Αγάθων αρνείται και τότε ο Μνησίλοχος αναλαμβάνει να σώσει τον Ευριπίδη.
Ο Μνησίλοχος παρεισδύει στα Θεσμοφόρια, κατορθώνει να παραπλανήσει τις γυναίκες και να υπερασπιστεί τον Ευριπίδη ως τη στιγμή που οι Θεσμοφοριάζουσες τον ανακαλύπτουν. Αρπάζει τότε το μωρό μιας από τις γυναίκες και απειλεί να το σφαγιάσει, αλλά αποκαλύπτεται ότι το μωρό είναι ένα ασκί γεμάτο κρασί.
Η τεχνική του «θεάτρου μέσα στο θέατρο» κορυφώνεται και στρέφεται στην παρατραγωδία, καθώς ο Μνησίλοχος συλλαμβάνεται και προσπαθεί να ειδοποιήσει τον Ευριπίδη μιμούμενος ήρωες και ηρωίδες από τα δράματα του ποιητή. Ο Αριστοφάνης χρησιμοποιεί αποσπάσματα από τις τραγωδίες του Ευριπίδη: Παλαμήδης, Ελένη και Ανδρομέδα. Κι ενώ διαλέγεται με την τραγωδία, υπονομεύει τις τραγικές συμβάσεις. Ο Μνησίλοχος μεταμφιέζεται σε Ελένη και ο Ευρυπίδης σε ναυαγό Αγαμέμνωνα, Ηχώ, Ανδρομέδα και τέλος σε γερόντισσα προαγωγό που φέρνει μια αυλητρίδα ελαφάκι για να δελεάσει τον Σκύθη φρουρό. Ό,τι δεν κατόρθωσε η αναπαράσταση των τραγικών σκηνών από το ευριπίδειο corpus και η διακωμώδησή τους, θα το επιτύχει η καταφυγή στο γενετήσιο ένστικτο του βάρβαρου τοξότη.
Αν και οι ενδοθεατρικές αναφορές, καθώς και το κοινωνικό στοιχείο υπερτερούν, ο Αριστοφάνης δε λησμονεί την πολιτική του γραφή. Τάσσεται υπαινικτικά εναντίον της ολιγαρχικής δολιοφθοράς του πολιτεύματος το 411 π.Χ., με στίχους που δείχνουν να εκπορεύονται, όχι από τα δραματικά πρόσωπα που τους εκφωνούν, τις γυναίκες που εορτάζουν τα Θεσμοφόρια, αλλά από τους Αθηναίους πολίτες με το αντιτυραννικό φρόνημα. Οι πολιτικές αναφορές πλαισιώνονται από το αναμενόμενο αριστοφανικό σκώμμα.
Σ’ ό,τι σχετίζεται με το γλωσσικό, ας τονιστεί ότι η δεινότητα του να πλάθει νέες λέξεις βοηθάει τους στίχους του να ζωντανεύουν και να κρατούν σ’ εγρήγορση τους θεατές. Για τις ιδέες του, ας γραφεί και ότι απηχούν τον ψυχικό κόσμο ενός μέσου απλού διαχρονικού πολίτη, που απηύδησε από την πολεμόχαρη εξουσία που αδιαφορεί για τα προβλήματά του και τον συνθλίβει καθημερινά.
